Irati-woud
Het bos dat niet weet dat de moderne wereld bestaat
De weg verlaat Ttipiaenea naar het oosten en begint langzaam te klimmen. Je rijdt door Aoiz, het Lónguida-dal en de toegang tot de Navarrese Pyreneeën. De rivier de Irati verschijnt aan de rechterkant en verlaat je niet meer: je volgt haar kilometers lang, door steeds kleinere en stillere dorpen, tot de weg eindigt op een parkeerplaats tussen de bomen en het bos op enkele meters van de wielen van de auto begint.
Van Ttipiaenea naar de Casas de Irati is het een uur en een kwartier. Het is niet de dichtstbijzijnde bestemming, maar wel een van de meest memorabele.
Het op een na grootste bos van West-Europa
Het Irati-woud is een beuken-dennenbos van meer dan 17.000 hectare in de Navarrese Pyreneeën. Eeuwenoude beuken, dennen van dertig meter, mos op elke steen en een stilte die geen afwezigheid van geluid is maar de aanwezigheid van iets heel ouds. Het soort bos dat wij mensen er millennia over hebben gedaan om goed te leren lezen.
In het hart van het bos ligt het stuwmeer van Irabia: het stille water weerspiegelt de bomen en het ochtendlicht op een manier die mensen doet stoppen met lopen en stil laat staan kijken zonder goed te weten waarom. Het is mooi op een manier die geen bijvoeglijke naamwoorden nodig heeft.
Door het Irati reed de Irati-trein, de stoomlocomotief die tussen 1911 en 1955 het bos doorkruiste, beladen met hout richting Pamplona. Vandaag volgen de paden deels dat tracé, en als je weet waar je moet kijken, vind je tussen de varens nog resten van het spoor.
Het dorp dat een verplichte stop verdient
Op weg naar het Irati-woud voert het Salazar-dal je door Ochagavía: een van de mooiste dorpen van Navarra en een van de mooiste die veel van wie het bezoeken zich van al hun reizen herinneren. Stenen huizen met houten balkons, een middeleeuwse brug over de rivier de Anduña en een plein waar de tijd op een andere snelheid lijkt te lopen.
De afdaling in de herfst van het bos naar Ochagavía is er een die je langzaam doet: de beuken zijn van kleur veranderd, de rivier voert meer water dan in de zomer, en het dorp ruikt naar open haard en brood. Als je in oktober of november komt, is de kleur van het Irati-beukenbos een van de mooiste natuurschouwspelen van het Schiereiland.
Rust uit in Ttipiaenea Landetxea
De terugrit vanaf de Irati is een van die ritten die vanzelf gaan: het Salazar-dal dat in stilte afdaalt, de Pyreneeën die achterblijven, en het gevoel ergens te zijn geweest dat op niets lijkt wat je eerder hebt gezien.
In een uur en een kwartier ben je in Ttipiaenea. Het huis heeft 's middags een ander licht. De keuken wacht, de open haard ligt klaar als de nacht afkoelt —en op Irati-dagen koelt het meestal af—, en het diner verdient wat meer tijd dan gewoonlijk. Sommige dagen in de natuur hebben dat effect: als je thuiskomt, voelt het huis beter.
Hoe er te komen vanuit Ttipiaenea
- Afstand86 km · 1 u 15 min via Aoiz en de NA-172
- Aanbevolen stopOchagavía · Halverwege, in het Salazar-dal
- Casas de IratiVertrekpunt van de paden · Gratis parkeren
- Toegang in de zomerDe weg naar het stuwmeer kan afgesloten zijn · Vooraf navragen
- Beste seizoenHerfst (okt.–nov.) voor de kleuren · Zomer om te wandelen
- Met kinderenJa, ideaal · Vlakke paden langs het stuwmeer vanaf 3–4 jaar
